از تــــــــهران تا مــــــــــونترال

من از زمان کودکیم همیشه این جمله که ایرانیان مردمانی نوع دوست - بسیار با احساس - با فرهنگ و تاریخ چند هزار ساله هستند را شنیده بودم ولی نمی دانم که یکدفعه چه شد؟ آیا حتی یکنفر هم بین این جمعیت پیدانشد که بداد آن جوان نگون بخت بشتابد؟ دلیلش چیست؟

و اما از زمان کودکیم شنیده بودم که در خارج احساسات و عواطف در بین مردمانش وجود نداره برای مرده هاشون گریه نمیکنند و بچه ها جدا از والدینشون زندگی میکنند وخیلی چیزای  دیگه.

ولی فعلا قضیه برعکسه .البته نمیخواهم بگم اگر خودم در آن جمع بودم مثل سوپر من وارد محلکه میشدم و آن جوان را نجات میدادم و یا اینکه اصلا کسی وجود نداره که حتی بقیمت جون خودش هم شده انسان دیگری را از مرگ نجات بده بلکه کلا عرض میکنم که عواطف و انسانیت در جامعه ما کم شده حالا دلیلش چیه من نمیگم خودتان قضاوت کنید و ببیند چرا سال بسال جامعه ما از نوع دوستی دور و دورتر میشود.

اینجا بهشت نیست. و  شاید از بعضی جنبه ها  که بنگریم  ایران امکانات بهتری داشته باشه چرا که اساسا  اینجا از تجملات خبری نیست .  ولی :

اینجا برای انسان و انسانیت ارزش بسیاری غائلند

اینجا  رنگ پوست -ملیت -نژاد-زبان-دین و مذهب بر دیگری ارجعیتی نداند

اینجا کودکان و سالمندان و معلولان همیشه مورد حمایت ویژه  قرار دارند

اینجا همه از حقوق انسانی که شایسته یک انسان آزاد است برخودارند

اینجا شعار بر این است که با یکدیگر با خوشرویی و احترام برخورد کنیم و واقعا هم اینگونه است

 آرزو میکنم روزی فرا برسه که همه کشورهای دنیا مثل مواردی که در بالا ذکر کردم با مردمش و مردمانش  برای همنوعش رفتار کنند